dinsdag 29 september 2009

Verpletterende plaatjes

Aï. Pijnlijk.


Jütt und Jüll auf'm Dach








The Whitest Boy Alive















In Wolfies keuken

Wolfie had de laatste maand werkelijk het mooiste... huis van Berlin: in Prenzl. Berg ('Pregnancy Hill'), en uhm... met een plat dak tot zijn - hè, het lukt niet
- Error! Vocabulaire ontoereikendheid -























Wie kwijlt niet bij de gedachte aan een Bratwurst na het aanschouwen van deze advertentie?


















Mélancholie
















Mijn weegschaal op U Hermannplatz

















Zijstraat van de Bergmannstraße
















Fahrrad in parkje op anderhalve minuut fietsen van huis

(ik houd niet van lopen, nee)










donderdag 17 september 2009

Deel III: das Freiluftkino

Ik ben terug uit la douce France! Inclusief emo-armen (getailleerde wijnranken zijn scherp), blauwe plekken, een ontvochtigde ruggenwervel, wijnstronkjes die zich ontspruiten uit mijn ontstoken sneetjes in mijn linkerhand, een sécateur-duim.
Neen. Op het nippertje niet; wel de aanzet. Daarentegen zou ik nu onderhand toch wel ergens een onvermijdelijk zwart gat verwachten. Ik ben nog niet daadwerkelijk in een dergelijke val gevallen, maar toen ik foto's van Berlijn bekeek, werd het me soms toch wat zwart onder de voeten. Deze gaten waren echter nog vermijdelijk: dan zag ik ze opdoemen en nam ik snel een grote sprong uit mijn map om vervolgens te landen op vaste grond.
Maar ik wil, nu ik hersensgewijs nog enigszins bij mijn Berlijnse herinneringen kan, een poging wagen nog iets te schrijven over die mooie stad. Proberen. Want mijn verblijf komt me op dit moment voor als een droom. Terwijl ik meestal goed ben in het onthouden van dromen, moet ik voor mijn berliner Traum enigszins moeite doen om de rode draad te vinden. Heel misschien omdat dit een droom van vijf maanden is/was. Het is mogelijk dat daar een fractie van de moeilijkheid in schuilt. Maar laat ik nu tot mijn Berlijnse punt komen.

--------------------------------------------------------------------------------------------

Deel III: das Freiluftkino

In Berlijn houden ze, naast van Pfand, van openluchtbioscopen. Ik kan er, zonder na te speuren op google, al zeven noemen (Hasenheide, Rehberge, Kreuzberg, Cassiopeia, Badeschiff, Museen Dahlem, Volkspark Friedrichshain). Mijn eerste ervaring met een openluchtbioscoop was, volgens mij (gotto dig it up), *puntjepuntjepuntje* in Kreuzberg met Jolien. (Hoe heette die film?! Oh nein! Hij was prachtig, over een man in Noorwegen, ski's. En met absurdistische scènes, maar zeer schaars, waardoor de absurditeit nog beter uitkwam, net als in dat schilderij met dat olifantje aan een hondenriem(Michael Sowa).)
Jaja! Ik weet dat de delete-toets bestaat, maar ik laat mijn gedraai lekker staan, omdat ik o zo blij en trots ben dat ik de filmtitel googlemäßig heb gevonden met de volgende trefwoorden: 'film o noorwegen man trein'! Het was: O'Horten (foto)!


Eerst zal ik iets vertellen over de Freiluftkino in Kreuzberg. Deze is gelegen te Mariannenplatz (vertrouw niet te zeer op mijn geografische vermogen), op zichzelf al een bezoek waard.Volgens mij is het een oud klooster, inc. tuin, dat nu bezet is door krakers. In de bijbehorende kerk hebben Wolfie en ik tijdens het straattheaterfestival een expositieruimte met inhoud ontdekt (Bethanien), maar dit terzijde.
Mariannenplatz dus. Neem eens een kijkje: hier. Dat zandige is een megavette speeltuin, alles met hout en van die touwbruggen, en en en trekkerbanden als schommels waarin je kunt schommelen en toen werd ik misselijk en toen ging ik eraf en toen, en toen, en zo, en zo. Jaloers! Ruilen voor twee snoepjes en een tienteller?
Toen Jolien en ik aankwamen bij de Freiluftkino, kochten we een kaartje. En namen we onze wokmaaltijd mee naar binnen. Weer een sterk staaltje Berlijnse tolerantie; je zou het hier in Nederland eens moeten proberen. Ik weet zeker dat een openluchtbioscoop hier betekent: propvol, klotestoelen, één cola voor € 78, een handje popcorn voor € 686 en aan de ingang kliko's om je zelf meegebrachte flesjes met water in te mikken onder het toeziend oog van een ingehuurde securitykast. En natuurlijk betalen voor de wc.
Maar niet in Berlijn! Freiluftkino Kreuzberg is, zoals ik al zei, etenswaren mee naar binnen, tevens normale prijzen en nu moet ik quasi-respectievelijk door naar de stoelen. Nu, dat kan beeldend:

Ik weet niet of het goed te zien is, maar het zijn strandstoelen. En er zijn dekens! Zodra je je strandstoel hebt opgezet (scratch in de plaat van Youps Ikea-ervaring), kun je lekker gaan liggen en wacht je tot de film begint, met je stokjes in je wokkarton. Ongelofelijk. Soms vliegt er een vleermuisje door het beeld, maargoed, laat ik niet gaan zeuren.
Op deze manier, met enige variatie van etenswaar (Rittersport en Haribo met Wolfie z.B.), plek (Rehberge, prachtig gelegen in het bos, met Ann, Daff en Felix en ook eenmaal met Wolfie) , zitcomfort (Rehberge heeft houten banken) of alleen mensen (horror met Arne, Jelle en Carrie) heb ik talloze avonden doorgebracht.
Resultaat: Der Vorleser (The Reader; originalversion gelukkig), The Big Lebowski (Scheiße: nagesynchroniseerd, maar wel een verrijking voor mijn Duitse scheldkannonadevocabulaire), Vicky Cristina Barcelona (DV), Burn After Reading (deze film was trouwens in de huiskamer van een kraakpand in Friedrichshain, alwaar Wolfie en ik impulsief genoeg gekookt hebben voor zo'n vijftien personen, haha, wir sind helden!), Let The Right One In (nasynchronisiert, hij heette in het Duits... uhm.. Keine Ahnung (niet 'Keine Ahnung', hè), een film met grappige horrorelementen en lieve drama-aspecten), Achterbahn (een documentaire over een Berlijnse lijpo) en, de film die de meeste impact heeft gemaakt op Wolfie en mij (tenminste, dat denk ik... voor zover iets impact kan hebben op Wolfie, maar volgens mij, ja wel) was toch wel Wolke Neun. Ik heb nog nooit zo vaak twee oude mensen naakt gezien, al liefdende. En dan ook nog eens expliciet en pas rétouché. Maar: een mooi verhaal en krankgoed gefilmd. Sommige shots..! Heerlijk. Er was er bijvoorbeeld één, een shot, van een deur, waarachter de schauspielers met elkaar praatten, maar in plaats van dat de camera, cliché, zich langzaam naar de deur bewoog om om het hoekje te kijken, bleef de camera op de deur gericht, bleef en hoorde je alleen de stemmen van de acteurs. Ik weet niet of het overkomt, maar mensen met een sterke maag (nee, grapje) die nieuwsgierig zijn geworden, moeten de film maar huren. Dann noch ditt: Aan het einde van de film is een scène waarin een acteur (ik mag niet teveel weggeven) helemaal gek wordt en toen wist ik weer wat acteren inhoudt. Niet dat halfslachtige 'kijk deze mooie traan', maar diepe pijn werd zichtbaar. Zo.
Wat gek?! Ik wist niet dat de film me zo had geraakt, maar nu ik me er weer even in verdiep, komt de hele film boven en de gevoelens (enthousiasme, verbazing en een onnoembaar gevoel grenzend tussen walging, preutsheid en ongeloof?!) die ik erbij had. En zo hoort het ook.

Het is een mooie film.

En een mooie Freiluftkino.

En ik zit ongeveer 693 kilometer van Berlijn vandaan.








Een foto uit de niet-zo-oude doos:

Genomen vanaf de Oberbaum Brücke op de grens tussen Kreuzberg en Friedrichshain, alwaar zich een checkpoint bevond. Een sammlung van enige favoriete berliner ingrediënten: natuur (water en wolken zijn natuur, vind ik), een oude Duitse fabriek, graffiti en architectonische hoogtepunten (letterlijk en figuurlijk), gezien vanaf/uit een historisch beladen hoek.

zaterdag 29 augustus 2009

Deel II: romantiek in Berlijn

Ha! Heb ik jullie daar eens even tuk. Want hier is een stukje. En jullie (of jij: komkommertijd) maar denken dat die stukjes daar stonden te verstoffen op een stelling of startblok. (Huh?! Ik weet zelf ook niet meer wie of wat nu precies hier of daar is...) Dat gaat zomaar niet. Ik heb namelijk vandaag twee bakjes koffie op. Ook al ben ik lichamelijk uitgeput; mijn geest werkt nog op volle toeren. (Auto)

Nu het moeilijkste gedeelte. Welk onderwerp laat ik aan de orde komen? Laat me even overwegen.
*een minuut stilte*
Ik twijfel tussen: 'zomaar een week in mijn agenda', 'Romantiek in Berlijn' en 'Freiluftkino'.
De winnaar is: 'Romantiek in Berlijn', omdat het zo ontzettend romantisch onweert. Kaarten aan de deur.


----------------------------------------------------------------------------------


Deel II: romantiek in Berlijn

Op een regenachtige dag ergens in juni (dit zou ook juli geweest kunnen zijn) liep ik gehaast door de Friedrichstraße. Mijn doel was Kulturkaufhaus Dussmann. Een dubieuze winkel voor mij. Aan de ene kant walgelijk grootschalig (ja, ik ben nog steeds anti-ka en conservatief, wat schaalvergroting betreft), maar aan de andere kant: de collectie is magnifique! Prachtige kaarten, cd's uit elk gewenst werelddeel, een giga-afdeling filosofie, vier series filmhuisfilm-dvd's, nog meer boeken en het belangrijkste domein binnen de boeken: de Reclam-hoek. Alle canonieke boeken worden voor een betaalbare prijs in klein formaat aangeboden.
Naar dat huis liep ik. Door de miezer. Ik liep snel, want ik had haast. (Goh.) Ik moest een cadeautje kopen en daarna naar Wolfie, want we gingen koken en eten. (Koken en dan niet eten deden we ook vaak - niet waar.) Dit wil ik goed doen: stel je voor, je loopt gehaast door een grijze straat, in de miezer, en rechts op het trottoir verschijnt, omdat je steeds dichterbij komt, een jonge zwerfster met een hondje. Ze zit gehurkt. Ze staart voor zich uit. In de miezer. Met haar hondje. Ze zitten op een kleedje. Voor haar staat een bekertje. Daar zou eventueel geld in gedeponeerd kunnen worden.*even een momentje tot bezinning*
Maar dan!
Een mooie man in pak (juhuh!) komt aangelopen en springt dynamisch tot een hurkzit (ja, hij kon springen tot een hurkzit). Hij neemt positie recht tegenover het meisje, hij kijkt gefixeerd in haar ogen. Hun ogen zijn twintig centimeter van elkaar verwijderd. (Niet hun eigen ogen, ik bedoel: zijn gezicht is dus twintig centimeter van het gezicht van de zwerfster af, niet dat er tussen zijn ogen twintig centimeter ruimte bestaat, dan zou zijn hoofd ietwat breed moeten zijn en dat was het niet.) De zwerfster, laat ik haar voor het gemak Lundialofagi noemen, beseft zich niet dat er iemand voor haar zit. Ze blijft enige seconden in haar eigen wereld, waarna ze dan toch opschrikt en zich de man gewaar wordt. De man blijft diep in haar ogen kijken en haalt iets uit zijn zak. Hij steekt een briefje van tien euro voor zich uit en ik denk dat hij haar zegt dat het voor haar is. Haar zojuist nog duffe, autistische blik verandert op slag in een open, gelukkige opslag en ze neemt weifelend en verlegen lachend het briefje aan. De man springt op, dynamisch als hij is, en loopt naar de U-Bahn.

Ik sprintte achter hem aan. Klampte me vast aan zijn linker hamstring. Vroeg hem ten huwelijk! Hij zei: Ja! En nu ben ik verloofd en trouw ik volgend jaar met deze filantroop.

Dat laatste is niet waar.
Ik sprintte achter hem aan. Klampte me vast aan zijn linker hamstring. Vroeg hem ten huwelijk! Hij zei: "Verpiss dich!", belde de polizei en ze moesten me met zijn drieën van zijn been afschrapen.

Dat laatste is niet waar.
Ik sprintte achter hem aan. Klampte me vast aan zijn linker hamstring. Vroeg hem ten huwelijk! Hij zei: Ja! En nu ben ik verloofd en trouw ik volgend jaar met deze filantroop - fantaseerde ik terwijl ik de andere kant uitliep, richting de glazen deuren van het cultuurkoophuis.

Ik heb nog best een leuk cadeautje gevonden, geloof ik. En Wolfie en ik hebben daarna heerlijk gekookt; het eten was minder. En elke keer als ik in Berlijn door de miezer liep, dacht ik aan Lundialofagi en mijn verloofde. En werd ik jaloers op Lundialofagi. Maar die jaloezie verdween na enkele seconden als sneeuw voor de zon (of: als miezer voor een föhn), want het is tenslotte mijn verloofde.





Ik zei toch dat het romantisch zou worden. Oja: werpt iemand zich vrijwillig op voor die leuke functie (ceremoniemeester! Ik dacht eventjes aan 'penningmeester') of moet ik iemand aanwijzen? Bij deze zoetsappigheid hoort een zoetsappige foto:



Non, pas du tout zoetsappig, maar wel de StaBi, één van mijn favoriete plekken in Balin! En wie kwam er niet in? En wie heeft toen, redelijk gefrustreerd, toch maar genoegen genomen met een doorzichtig plastic tasje van diezelfde StaBi? En wie werd er uitgelachen door de bibliotheekmedewerkers om de vraag naar zo'n Tüte? En wie kon dat dan weer he-le-maal geen ene schelen? Retorique.



'tag!
en natuurlijk:
unheimlich viel kussens.
(Ik vind 'unheimlich' ontzettend sympathiek klinken, maar: schijn bedriegt! Werkelijkheid ook, trouwens. Maar dit ter onderzijde.)

PS: Erger jij je ook zo aan de grote ruimtes tussen de alinea's? Mail dan NU Fleur en geef haar door op welke manier je de tekst kunt laten inspringen. De eerste die mailt, krijgt een vliegvakantie cadeau.*


* Een vliegvakantie bestaat in deze context uit een vlieg die je op vakantie mag sturen. De vlieg wordt aangeleverd in een jampotje en kan op elke gewenste locatie vrijgelaten worden, alwaar hij of zij dan vakantie mag vieren. U moet zelf met de vlieg afspreken hoe lang hij of zij op vakantie mag. Na deze tijd kunt u hem of haar terugstoppen in het confiturevaasje en weer terugbrengen naar zijn of haar woonplaats. Over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd.

vrijdag 28 augustus 2009

Traube

Jadoch! Ik ben thuis! Soort van.

De korte blogjes staan in de stellingen of in de startblokken. (Daar hebben we er weer één: een sportmetafoor...) En daar blijven ze voorlopig nog even, want ik vertrek woensdag naar een gat in Frankrijk, nabij Lyon, om aldaar Beaujolais-wijndruiven te plukken in mijn nieuwe Lowa-bergachtige schoenen. Ik vind ze niet eens erg afzichtelijk. (Typisch: ik wilde kijken hoe ze stonden, maar in de Kathmandu hebben ze bij de schoenenafdeling geen spiegel.) Ik blijf hoogstwaarschijnlijk, naar omstandigheden rond een eventuele stage, één oogst; d.H. ongeveer twaalf dagen, waardoor ik iets langer dan twee weken wegblijf. Daarna gaat het ware leven (uhuh) beginnen. Een leven met werk. En verantwoordelijkheden. Horen jullie me al trappelen? Ja. Inderdaad. Die nieuwe vloer kan besteld worden.

Maar voor nu: een fotoserie (ik kon niet kiezen; the story of my life) uit de oude doos:

MELT 2009! Volgens mij was dit 'freedancen bij Digitalism'! Hammerset.


Mara, ik, Matthie, Sebas.

(Oeh, het uitzoeken van de foto's deed deels pijn, maar deed ook een oor-tot-oor verschijnen.)


Maaraaaaah, Arnyyy, (kut, bijnaam vergeten; i.i.g. een lelijke Duitse mannennaam), Horstyyy, Sebas, Felixxxx (die ook een bijnaam had... Kutgeheugen.)Schau' mal rein!


Melt 2009 =
. een driedaags festival
. wildwateren
. de stokpaardjes om drie uur 's nachts
. verregenen
. stinkende tenten
. een industrie-eiland
. zwemmen in het meer
. Digitalism, Ellen Allien, Bloc Party, The Whitest Boy Alive (maar toen stond ik in de rij voor de weecee), Metronomy, Cold War Kids, Simian Mobile Disco (geloof ik), Phoenix en, in deze opsomming, als laatste maar absoluut niet als de minste, eerder als de grootste: Anna Ternheim..! 'En al.'
. wortels met Philadelphia-dip
. Club-Mate
. schminken
. zere hielen
. freeeeeedancen
. verlopen ogen
. de rest aan de fantasie



Liefßls.

vrijdag 7 augustus 2009

Deel I: het glasmannetje

[Jammie: cornflakes (ik had geen muesli meer), bosbessen, yoghurt en maple syrup/esdoornsiroop.]
Tijd voor een balans. De aankomende weken ga ik proberen kortere stukjes te posten met typische Berliner activiteiten, menigeen uit de oude doos. Tevens een foto uit diezelfde doos met een korte toelichting.
Viel Spaß!




----------------------------------------------------------------------



DEEL I: het glasmannetje

In Nederland heb je statiegeld. In Duitsland heb je Pfand. Veel Pfand. En bierflesjes. Veel bierflesjes. Dit maakt dat Berlijn een bloeiende flessenophaalservice heeft. De eerste keer dat een normaal uitziende man, dus geen duidelijke armoedzaaier, met zijn hand in de prullenbak stond te graaien, keek ik misschien een beetje vreemd. Maar snel raakte ik eraan gewend. Deze mensen hadden naast een baan of uitkering een extra bron van inkomsten gevonden: flessen ophalen en inleveren. Hotspots voor deze mieren zijn de parken, waar men gaarne flesjes afstaat; dat scheelt gewicht op de weg naar huis. Het is treurig dat er blijkbaar mensen zijn die flesjes moeten verzamelen om aan extra geld te komen, maar op deze manier hebben deze verzamelaars in ieder geval nog extra inkomsten. En de parken blijven schoon.
Een andere hotspot voor de bijverdieners, naast de parken, is de Admiralbrücke. Een brug in Kreuzberg, vlakbij Kotti. Hier. Om de een of andere reden verzamelen zich hier elke avond hordes mensen, kopen een biertje en iets te eten bij de späti, maken muziek, kletsen, zijn gelukkig. Carline en ik waren er woensdag, samen met Wolfie en zijn twee vrienden, Mattie en haar vriendin uit Hongkong, Arne en aanhang, Felix en zijn accordeon en gitaar. Een heerlijke sfeer. Maargoed, het bericht heet niet voor niets het glasmannetje: het stikte op deze brug van de glasmannetjes en -vrouwtjes. Mijn lievelings van die avond was een niet helemaal goede jongeman van in de dertig met een wit hemd, een bermuda, mooie witte sokken in zijn sandalen en een karretje. En een druppeltje kwijl in zijn linkermondhoek. Er waren nog veel meer verzamelaars en ze hadden het gezellig. Logisch: om de minuut werd een leeg flesje aangeboden. Een rendabele avond dus. Behalve toen een uur later de polizei iedereen weg kwam jagen, omdat er geluidsoverlast was. De uitkomst van weer een fascistische actie in Görli (Görlitzer Park):



Maar er was nog een hete pukkel (huh?). Weisestraße 29. Om precies te zijn: mijn kamer. Ik had de flessen bewaard om ze ooit - ooit! - weg te brengen en flink geld te vangen. Maar dit plan werd me door de neus geboord door het liefste glasmannetje dat ik ken. Ik kwam hem tegen midden in de nacht, toen Roos en ik terugkwamen van... iets?! Ik weet niet meer waarvan, een leuk feest moet het geweest zijn. Terug naar het glasmannetje: een donkere man met een heerlijk Frans accent en een boodschappenkar vol pfandflesjes. En hij liep in Neukölln. En mijn huis was dichtbij. 1 + 1 = 2 en nog meer flesjes, dus ik vroeg hem of hij mijn flessenverzameling wilde hebben. Nuja, dat wilde hij wel. 'Merci, mademoiselle!' En daar ging hij, met zijn rammelende kar, de nacht in van Neukölln.¹
En ik was af van die berg flessen die mijn kamer visueel vervuilde.

FOTO I


Niet zo heel oud, namelijk van 22 en 23 juli j.l.
Roos was hier en ik had niet mijn laatste mondeling gehad, maar deed wel alsof ik vakantie had. Felix' afscheidssamenzijn in Görlitzer park. Met veel mensen. En een groot vuur. En veel muggen.
Het begin van het samenzijn om zeven (19:00, 22-07-2009).
Einde van het samenzijn om zeven (07:00, 23-07-2009).
Roos en ik gingen slapen om acht (08:00, 23-07-2009).
Opstaan om drie (15:00, 23-07-2009).
Ontbijten om vijf (17:00, 23-07-2009).
Dineren om elf (23:00, 23-09-2009).

Wat een ritmus. Zalig.




Liefs



¹Als hij maar niet met zijn karretje is uitgegleden over de kilometers hondenkak die mijn Kiez rijk is.

maandag 20 juli 2009

Muuuuuh!



Der Held! Links staat Duco de Grote/I!
(Bekend om zijn bedingung - dit betekende ooit het bedwingen of [...] van iets.. Oh mein Gott, unsinn kan natuurlijk ook de spuigaten uit spuiten in plaats van lopen... Of, neen, dan: sprinten! - der Pyreneeën, auf dem Fahrrad, ganz alleine. Der Hammer!) En op de foto zo ontzettend süß. In het echt was en is hij nog steeds süß. En sympathiek.
En rechts sta ik in mijn pyjama. Volgens mij mijn lievelings. Of had ik hem geleend van de kerstman?

[even een andere... Ik vond het toch een beetje een gekke foto. Dan deze:]

Grill im Treptower Park.


Je moet wat als je lui bent en wacht op vlees oder een gegrilde zucchini met mozzarella en tomatensaus. Mara's barbecue is rood met witte stippen! Heen en weer te wippen!

En damn confronterend/voorhoofdend. Gedver.




Mijn Haribo Bärchen top drie:

1. Framboos
2. Ananas
3. Aardbei

(Ja, jullie dachten dat gummibeertjes geen smaak hadden, maar het pakje zegt van wel. Dus.)







YOGA
Scheißel, ik vergat steeds een deel, steeds een ander dan ook nog eens. Zo ook bij het tekenen...


En deze post is een walgelijk gevolg van studieontwijkend gedrag..! Neem dat vooral in ogenschouw/Augenschau.

Woensdag laatste toets. Daarna wordt het schandalig (SCANDALEUX, of eigenlijk 'scandaleuse', want Roos en ik zijn vrouwen en Berlin ook),

hier-o.
Houd de kinderen binnen, sluit de hond op in de kelder, maak de borst nat, schakel het alarm in, schuif de gordijnen dicht, kook een wortel, verstop de schoorsteen, schilder een teken op de deur, schroef de brievenbus dicht.

want

*LOS MIT ROOS!!*




OHNEIN/09-REVIVAL-OUTDOOR
gnzAUSLÄNDISCH




21/7 - 27/7 (geloofik)

Een constatering: nooit meer Club-Mate! Hoe verklaar ik anders deze hyperrrstemming om een uur 's nachts? Of: Club-Mate für immer!

guyamas sonora!! (Beirut)

Er komt een normale blog aan, ik voel het, maar niet nu, want ik moet NU gaan slapen en ik MOET morgen naar de bieb, want daar MOET ik keihard leren. En dat alles van mijzelf.
Wat een discipline.

.......................................................................................................................................
....................
....................
................................................................................................................................
.............................................................................................
................................................
.......................
................
......
..

(Voor jullie. Om te prikken met jullie prikpen en vilt - ohnee! een prikmat. Omdat jullie lief zijn.)




Anne. Vingers in je ogen. En heel, heel hard drukken.
Wacht.
Ja?
Klaar?
Oke:

Een stukje jeugdsentiment.

(Zie titel.)


Deze blog is

dinsdag 16 juni 2009

Berliner Kacke (Version 18.0)


Doch! Mijn Berlijnse uitwerpsel, wie versprochen.

N.B.: Chronologischlemäßig een puinhoop, omdat Blogspot mij het leven enkele malen dusdanig zuur maakte, dat ik besloot hem of haar een paar weken te negeren. Maar de concepten bleven.

Oeh, een paar weekenden geleden, een zaterdag was de piek, was ik sacherijnig in Berlijn. Ja. Een nieuwe ervaring. De reden ervan, ken ik niet. Maar de oplossing was duidelijk.

Zwemmen.

Zwemmen is sporten.

Sporten is goed. Goed voor het hoofd, goed voor het lichaam.


Maar, toen ik dacht de oplossing gevonden te hebben, moest het natuurlijk (deze 'natuurlijk' is legitiem) meteen gebeuren. Toen ik thuiskwam van het Karneval der Kulturen, zondag rond acht uur 's avonds, wilde ik zo snel mogelijk een zwembad opzoeken. Deze bleken of gesloten, of binnen te korte tijd te sluiten. Change of plans. In plaats van zondagavond een club (Klub) te bezoeken (besuchen), ben ik thuis gebleven, heb ik mezelf verzorgd (bodylotion, e.d.) en een film gekeken (The Dreamers. Hmm. Ik weet het nog niet, ik moet hem nog een keer zien. Wel een gekke droom eraan overgehouden. Misschien was dat ook wel de bedoeling van de film. Lekker modernistisch.). De volgende ochtend - oh Gott, dat was nog leuk, vaak heb ik 's avonds een goed idee, maar bij het ontwaken zakt de moed me vervolgens in de pantoffels - ben ik toch echt op mijn fiets gestapt en ben ik er na ongeveer zes minuten afgestapt. Bij het zwembad.









Het was open! Kaartje gekocht. In het water - ik zou graag typen 'gesprongen', maar het was toch echt - gedaald en ik was gelukkig: ik moest het ganz brede 50-meterbad delen met vier andere fanatieke (nuja) zwemmers en de zon. Ja, ellebogenwerk was dat. Na vele baantjes (niet geteld...) ben ik tussen de honderden madeliefjes en tientallen bomen (ook niet geteld; wel geschat) gaan liggen en heb ik mijn boek erbij gepakt. De zon scheen nog steeds.



Ach gossie. Ik vond het zo erg. Er kwam een lelijke strontvlieg op mijn boek zitten, toen sloeg ik hem meteen weg. Terwijl ik bij een lieveheersbeestje geïntrigeerd zou blijven kijken voor enkele seconden, waarna ik hem of haar voorzichtig in het gras terug zou zetten. Zou de strontvlieg dat probleem altijd hebben? Ik weet wel dat het niet om het uiterlijk gaat, maar dat is toch de eerste maatstaf. Ik had opeens zo'n medelijden met de strontvlieg. Het begint al bij zijn naam. Hoe heet 'ie eigenlijk officieel? Bromvlieg? En de Latijnse benaming? Oh: Scatophaga stercoraria. En hij zit helemaal niet altijd onder de of op stront; die van mij las Couperus. Ik merkte dat ik hem lelijk vond, maar op welke esthetische leer baseer ik dat nu weer? En is hij daadwerkelijk lelijk, of wordt hij vooral vies gevonden? Eigenlijk, nu ik er over nadenk, zag 'ie er niet eens zo slecht uit. Hij had mooie grote ogen en een leuk rommelig vachtje als een gezellig vuilnisbakkenrasje. Hij was wel wat dik, maar dat maakte hem dan weer knuffelachtig. Trouwens, als het geen hem is maar een haar, dan wordt het minder aantrekkelijk. Of ach, dan treft deze weer gelijkenis met een dikke moeke met een schort voor, zo eentje die roert in een grote pan griesmeelpap die op het houtvuur staat te garen. Ja. Eigenlijk is de strontvlieg heel lief. De volgende keer mag hij blijven zitten.


Toen ik honger begon te krijgen, ben ik naar huis gefietst en heb ik heerlijk geluncht (Aldi-voedsel! Das heißt: quasi-brie, quasi-mortadella, tomaten, sinaasappels, meergranenbrood - geroosterd). Om zes uur kwam Wolfie. Hij was een beetje sacherijnig. Of: een beetje heel erg, eigenlijk. Maargoed. Dat heb je soms met die melancholische types. We hebben kikkererwten gegeten, voor de verandering. Daarna de U-Bahn gepakt naar Barbara Carlotti, een Corsicaanse chansonnière met voll schöne Lieder op haar repertoire. Vind ik. (Check deezer.com om het met mij eens te worden of niet.) Het was prachtig. Met mooie Fransen, natuurlijk. Oeee, de gitarist..! Jean-Pierre Petit. Uhm. Tja. Zo petit was hij niet, maar het fijne weet ik er niet van.

Heimweh. Misschien is er een Nederlandse Faculteit in Bretagne?! Dat zou toch leuk zijn. Of Montréal.

Ik merk dat ik van mijn paadje wijk. Auf jedem Fall: het was een mooi concert. Wolfie werd wat vrolijker, ook na enige biertjes, en de muziek kwam tot een gemütliche climax waarbij B.C. en consorten het podium afkwamen en 'zomaar' tussen de normale mensen door liepen. Wat een gekkerds zijn het toch, die artiesten! (Kotz) Hierna wilde ik de cd kopen, want ik had nog een geschenk tegoed van Lars. Dus, Barbara Cee gestalkt met de ceedee, even französisch geplaudert (mein Gott, Frans is te mooi. Het is werkelijk zonde als Fransen Engels spreken. Waarom zou je Engels spreken als Frans je moedertaal is?! Ik begin die arrogante zuidelijke chauvinisten eindelijk te begrijpen) met Bar en twee Kußen bekommen. Jaa doch. Ik heb beloofd haar te promoten, dus (niet in ruil voor die kussen, trouwens, ze is geen prostituee): bij deze. Als Barbara Carlotti in Nederland komt: ga erheen! Prach-tig! (Gadverdammeeeee!! Ik bedoel dat ze écht goed zingt en dat haar nummers heerlijk zijn. Mijn mening.)

En nu moet ik wederom gaan zwemmen, want ik strandde op de terugweg op Alexanderplatz ('Alex') en als ik ergens sacherijnig van word, dan is het wel dat godvergeten stuk verdrietige Kotz. Bah. Hidde weet ontzettend goed waar ik het over heb. Dit keer gelukkig geen dronken mongool die behulpzaam denkt te zijn, maar eigenlijk schijtirritant is en al helemaal niet aan me moet gaan zitten, waarna ik hem de huid volscheld en Hidde de grote broer uithangt, wat niet nodig is, maar wel lukt en het allerbeste: volllief is! Dit keer wel een bruine jongen die me probeerde te versieren, omdat hij nu eenmaal alles met een Fotze versiert - ja, echt mijn type, met zijn pet inc. gouden sticker en richtige gangsta-klamotten, proest!! -, die mijn nummer maar niet kreeg, ondanks zijn tot vier keer herhaalde vraag, die Nederlands bleek te spreken - 'hoe gaat het met jou?' en 'ik hou van jou' - en die gelukkig, de hemel zij dank, een station eerder dan ik eruit moest. Dus. Maar. Gaan. Slapen. Aangezien ik de volgende dag een referaat had. Brengt me bij school. Update:













(Daff! Post-its! Wat een (schijnbare) orde.)

En ik ben pas op de helft.

In de tussentijd zijn er enkele zaken veranderd. Kolonialgeschichte und koloniale Geschichte, waar ik eerst nog over twijfelde, bleek vollgeil! Herr Müller kan vertellen als een hippe historicus met autocue, maar dan zonder. En niet hip. Maar wel geniaal. Of hij een historicus is, weet ik niet. Volgens mij meer richting Neerlandicus. Tijdens zijn vertellingen poneert hij diverse interessante invalshoeken, die vaak voortkomen uit zijn kritische houding tegenover de journalistiek en geschiedschrijving. Ja. Met inmiddels een kleine 'maar': blijkbaar is het bij hem niet de bedoeling dat je je referaat als een docent voordraagt. Of zo. Keine Ahnung en inmiddels egal.

Maar toen had ik teveel vakken. Stress. Ik houd er niet van, dus doe ik nu de Sprachkurs nog wel, maar zonder Schein (dus: zonder er punten voor te krijgen). Helemaal werken doet het niet, want ik ben al een paar keer absent geweest en zoals het er nu naar uitziet, ben ik vrijdag ook niet van de partij, vanwege bezoek. Dat zaterdag komt. Dat mij knuffels gaat geven - de helft. Van het bezoek. Niet de tijd, maar de persoon. Ein-de-lijk. Terug naar school: voor Kolonialgeschichte etc. moet ik een referaat houden over De stille kracht van Couperus (Masch!)..! Zin in. Bij Gijsbert Pols - Nieuw engagement? Politiek in de literatuur 1995-heden - hebben we de filosofen afgewerkt (bah, Fleur, moet dat nou?! - en moet je jezelf dan ook nog eens bij je eigen naam noemen, en in de tweede persoon in de zin daarop? En moet ik dat dan weer opschrijven? Of typen, als we echt gaan mierrenneuken en - haha, wat is dat andere woord? Ik dacht aan een geit, maar volgens mij loop ik dan meer richting wijlen Theo van Goghs straatje... aaah, een mug! - muggenziften. Halt!) en kunnen we beginnen aan de romans, waar we diezelfde filosofen dan weer op loslaten. Ja, die filosofen (of wij?!) krijgen wat te verduren. Dit is trouwens wel een ontzettend (nee, ont-zet-tond) interessant vak en misschien wel de richting waar ik heen wil; filosofische en sociologische uitgangspunten gecombineerd met literatuur - of misschien is andersom handiger.

Maargoed, ik heb wel vaker plannen. En zelfoverschatting is ook een vak; vraag maar aan ons aller Eduard D.D., met zijn litho's. (Leuk voor de familie v.G.: hij was vrijmetselaar..! Dan denk ik: Nederlands-Indië & vrijmetselarij = ...? Wie weet. Ja! Wie weet (er meer van)?)

Op donderdag Zuid-Afrikaanse poëzie, heerlijk, al ben ik soms echt een lompe boerin; dan vind ik de eendjes in het gedicht al mooi genoeg, terwijl ze refereren aan de discipelen van Jezus en dan blijk je er ook nog eens een genderkwestie op los te kunnen laten. Na poëzie is het de beurt aan Herr Steglich bij Kulturelle Orientierung Berlin. Mein Gott, wat een mooi Type: sinds zijn vijftiende hard-core anti-fascist, gevlucht uit het conservatieve Beieren naar Berlijn, woont hier nu al zo'n vijftien jaar, draagt immer zwart en/of grijstinten, drinkt Club-Mate (nog net legaal, wat betreft caffeïne-gehalte), rookt ketting, heeft een vollfette bril (zo'n zwarte brede en bij bepaalde lichtval lijkt hij - de bril, meen ik - van hout, maar niet omdat hij - Steglich, meen ik - hip wil zijn; volgens mij heeft hij hem al zijn hele leven), zwart haar dat in bedwang wordt gehouden door een Brylcreem-zijscheiding.





Zweet als een net-niet-overwerkte klier tijdens het collegegeven, wat wij allen niet snappen, want hij weet álles van de oorlogstijd. Krassveel. Heel erg gaaf. Waarom dan toch nervös? Gelukkig, als we excursie in de stad gehad hebben, komt hij los bij een biertje. Nuja, tijdens de excursies zelf is hij ook in zijn element, geloof ik. Heerlijk als hij, in een nonchalante bijzin, weer een film afkraakt omdat de film afbraak doet aan de feiten, of als hij zijn favoriete tijdschrift aanprijst (ultra-links), of als hij het zooveelste boek aanprijst, dat 'we echt moeten lezen', omdat het 'echt erg goed' is (voor jullie gemak vertaald uit het Duits), of als hij toch echt niet mee kan naar de pizzeria - waar we goddomme een uur op onze pizza moesten wachten!! -, omdat hij het vlees voor de barbecuedag nog moet marineren in zijn zelfgemaakte Grillsoße, of als hij vertelt dat hij vindt dat het Adler er niet uit ziet, omdat het lijkt alsof iemand eroverheen gekotst heeft.


Genoeg schule. Mijn vrije tijd... Die clubs moeten nog even wachten. De laatste tijd zijn het vooral kroegjes, heerlijke ontbijtjes in prachtige cafés, musea, literaire avonden, veul mensen, eten. Deze opsomming kan visueel ondersteund worden door een greep digitale bestanden uit de afgelopen weken:






Fjuuw, wat een mooie ex, ik bedoel: wat een sympathieke vriend. Deze foto is genomen tijdens het bezoekje van Fons en Bart.




Een prachtig perspectief. Bart, heb je dat expres zo gedaan, fallusserwijze?



Wie bitte? (Uit de serie: 'Veel te vroeg bij het concert van Barbara Carlotti')


Een snorkel en een Oostenrijker.



Karneval der Kulturen



De absolute nummer één van de parade. (En de relatieve nummer..?)




Dit wist ik niet. In de U-Bahn.





Prenzl. Berg, Stadtbad.






Ik en mijn nieuwe oude auto.












Tijd voor een thema... En het thema is:






Voedsel















Uit de oude doos: pasta onder Alex, rund 5 am.
Schluss thema.














Ik win, herr Bruckner. (Teint)



Ja, kun je lachen..!



'Eclectische mix', HAU, muziek, literatuur.



Hier is Wolle dertien jaar.



Verdammt, haal je hoofd uit mijn oog!



Ik zat in bad. Niet met het sop te spelen.


Maar wel met een sticker. En ik voelde geen bobbels.




Fleischmöbel. Lekkere chaii (waar zit de i met dubbele puntjes op een Duits toetsenbord, grr.)




Barbara Cee in de Kulturbrauerei.



Dit was bij HAU. Ergens. Ooit. Naast Jut en Jul hierboven, was een Duitse Brusselmans aanwezig..! En dan met een Bayerisches accent nog ook. Hoeveel Duitse quasi-parallellen wil je hebben?!

Pipo Fleur. Met haar show: Simpel vermaak. Inhuurbaar voor kinderfeestjes. € 87235485,99 (psychologisch spelletje) per uur.
Scheißkinder (behalve familie en aardige bekenden).

Volkspark Friedrichshain, met rechts: Wolle.



Soms besef je je, opnieuw, dat de dingen die je hebt, ontzettend mooi zijn..! Ik doel op dit kastje (dat ik nog niet zo lang heb - eigenlijk niet eens 'heb -, maar waar ik toch al enigszins gewend aan ben geraakt) en de doosjes en bakjes erop. V.l.n.r.: oud met bloemen van de kringloop VAN DE POTIGE HELFT VAN MIJN LEKKERE TWEELINGBROERS GEKREGEN (boze mail..!); recycle van Mirne en Mirjam; prachtig en geerfd schaaltje van oma; tjoklat van de kringloop.






Menschen!! Ich, Hans, Guido, Wolfie. Lekker nonchalant.



Guido, Hans, ik, gras, koffie, appel, een muur, lucht, bomen, struikgewas, iets van beton.





Woehoe! Kauf dich glücklich, heißt es. En dat kan hier: wafels met velerlei soorten beleg oder etwas.








Als je hier niet gelukkig van wordt..!
(Uhm. Het zijn wafels. En je wordt er gelukkig van, geloof me. Het lijkt er alleen niet naar als je de te koop aangeboden appetijtelijkheden ziet op een foto gemaakt door iemand met een losse hand en een klooßcamera.)




Twee slaapbanken en Jolien aan de Spree, ter hoogte van Hamburger Bahnhof, waar we net vandaan kwamen toen het tijd was voor een middagdutje.

En om het lekker chronologisch te houden; hiero foto's van Hamburger Bahnhof, wat we also voor het slapen deden.




Hè, bah.




Hmm. Een vilten pak. Rara. Zeker omdat je zogenaamd in de Krim gered bent door vilt en vet?




Maar wel een held. En op het affiche als eerste. Ja doch. Terecht.

De 'borrrsteeuhhh' (met dank aan Eva Jinek) van Nam June P.

Van oude menschen... 2006 (la France) - 2009 (Deutschland)
Modern, 'ne.




Die man moest daar niet zijn. Vind ik.


Arbeitsplätze. Wie gemütlich.




Lekker wief!! Wij maken ons gereed voor de WG-Party: Schönebergs Next Top Model van Julian!






Douche. Kop.




Deze vinden we zelf erg grappig. Daarom moet 'ie op deze site staan. We noemen hem: Begrafenis. Wel even bellen als je langs wilt komen.


Ja. Modellen, oder.

Goh. Wederom Jolien en Fleur.



Ik heb nog meer leuks, maar dat bewaar ik voor de volgende keer. Zelfs ik vind het namelijk genoeg zo.


Oja.



Ik kom naar Nederland!


Woensdag 29 juli vlieg ik naar Düsseldorf/Weeze en maandag 3 augustus vlieg ik, god zij dank, terug naar Berlijn. En Carline vliegt mee! Wat een jolijt.


De dagen dat ik in Nederland ben, ga ik mijn Bacheloraanvraag afronden. Ik heb geen zin in Papendrecht, es tut mir leid, dus ik dool deze dagen rond in Utrecht. Volgens mij hoop ik op een kamer of een (gedeeld) bed (Lin? De laatste dagen? Bente? Iemand?!) in de DD12; weer even echt thuis zijn, lijkt me heerlijk.


Rest mij nog mijn trouwe lezers een gelukkig nieuwjaar te wensen. Dat rest mij. Maar doe ik het dan ook, als ik dat zeg? Eigenlijk moet ik het vervolgens daadwerkelijk zeggen, maar daar begin ik niet aan. Dus het rest mij nog steeds. Het zal me voor altijd resten! Bummer.


Wel wens ik jullie een fijn einde. Van het school- en werkjaar.


-x- (Oh, wat heerlijk ouderwets.)


Flr


PS: Volgende keer op Berlijnseblom.blogspot.com: Floortje Dressings hammerhässliches Berlin!

Blijf kijken!